هزاران هزار بار مرا هزار اميد هست و هزار تويي

نگاه می کنم از هر طرف سوار تویی نشسته یک تنه بر صدرِ روزگار تویی هزار لحظه گذشت و هزار لحظه دلم به سینه سر زد و ... دیوانه را قرار تویی تو را ندارم و دلتنگم و ... دلم قرص است که انتهای خوشِ صبر و انتظار تویی خزان اگرچه شکسته ست شاخه هامان را بیا پرستو جان، مژده ی بهار تویی "بخوان به نام گل سرخ"، عاشقانه بخوان بخوان که سایه و سیمین و شهریار تویی به رغمِ ابر سیه جامه روشنایی هست که آفتابِ بلندِ طلایه دار تویی به اعتبارِ تو امید تازه خواهد شد در این زمانه ی بی مایه اعتبار تویی اگرچه بخت به من پشت کرده باکی نیست "مرا هزار امید است و هر هزار تویی"